Tuesday, July 28, 2015

Cookies?!?!?!?!?!

Koekjes. Lekker hoor! Vooral van eigen deeg. En prima activiteit voor een regenachtig dagje tijdens onze staycation, want ik heb gehoord dat dat zo heet als je niet op vakantie gaat. Wij zijn wel in vakantie. 
Natuurlijk zaten we nu ook liever op onze camping in Frankrijk, dat lukt even niet. Maar onze staycation is ook een soort Buurman & Buurman doen niet aan de bouwvak(antie), Dat gaan we dan meteen morgen even controleren (www.beeldengeluid.nl/Buurman) En we klussen hier ook lekker door.
We bakken ook koekjes. Veel gedoe ineens hier bij blogger rondom de cookies. Verplicht ben je om dat allemaal te melden van die cookies.
 Nou bij deze dus. Het zijn citroencookies. Vindt de Europese Unie dat ook lekker?
 Met biologische citroenen, dat dan weer wel.
Ze zijn al op trouwens.

Monday, July 27, 2015

Vakantie thuis

 En dan hier 's morgens de krant lezen. Met koffie en een sapje.
Beetje mijmeren...
Terwijl de rest van het gezin de slaapkamers nog niet verlaten heeft. Wel door mij voorzien van sap en koffie. Zullen ze nog wel even boven blijven.
Genieten. Maar we zijn ook hard aan het werk in huis. Vandaag geen ochtendkrant in de zon. Het is fris en het waait en het regent. Maar ja dat is dan wel weer goed voor de tuin. En dan gaan we binnen maar weer aan de slag!
same place @ night ! 

Friday, July 03, 2015

8 in the morning... & in the evening!

Acht uur 's morgens:
zie ook: almost every moring a picture around 8
Acht uur 's avonds:
Dit was 2 juli onze laatste schooldag. En Juffie en Meessie (van Robin) op bezoek want na de zomervakantie gaat onze Robin naar de Eerste Klas!
Dit is liefde:
I love you in the morning and I love you in the night, I love you in the evening when the stars are shining bright!

Dank, lieve Irma en Raymond!

Friday, June 05, 2015

Tuesday, June 02, 2015

All-little-Stars

Nog nooit eerder haakte ik schoentjes en al helemaal geen babyschoentjes. Nou kon ik ook helemaal nog niet haken toen onze kinderen nog baby's waren. Dus in de tijd dat ik verkeerde in de babies en de mensen om mij heen ook baby's hadden gaf ik andere cadeautjes. Ook leuke hoor. En veelal toch iets zelfgemaakts.  Dat dan weer wel.
Maar nu kwam lief thuis met de mededeling dat ik een mailtje had. Een collega ('echt een hele leuke meid hoor') had binnenkort een 'we-weten-nog-niet-wat-het-wordt' babyfeestje en wilde dan oo zo graag de blits maken met van die leuke mini All-Stars. Als cadeau voor de baby dan. Gehaakt dus. Zelf kan ze dat niet. Ze is goed in weer andere dingen. 

Dus mijn lief zei, dat komt wel goed. Ik had welgeteld vijf dagen de tijd om achter het patroon te komen (hier!) en om ze te maken.
Met nog een lentemarkt inclusief boeken signeersessie tussendoor. En nog een paar dingen maar dat is eigenlijk altijd wel zo.
De schoentjes zijn af. Grappig. Mijn eigen kinderen hebben dergelijk schoeisel, of hoe noem je dat bij een baby die zelf nog niet eens weet dat hij (of zij want dat wisten ze nou juist niet) voeten heeft, nog nooit gehad.
En ik betwijfel of ik dat voor ze gemaakt had als ik toen had kunnen haken. Misschien wel. Hoewel ik niet gewend ben om van een patroontje iets te maken, Ik doe meestal maar wat. Deze kleine All Stars worden echter wel, vooral door mijn lief en onze zoon, met heel veel enthousiasme bewonderd.

Rest mij slechts het cadeau mooi in te pakken en er voor te zorgen dat het op  tijd mee gaat naar de collega.

En ja, ik vind ze zelf ook heel erg leuk geworden. Al zeg ik het zelf en al bestond mijn inspanning enkel uit het na haken van een leuk patroon. Waarvoor dank.


Friday, May 29, 2015

Zoet en zoete rozen

Pinksteren is bij ons op school altijd een bijzonder feest. Alle kinderen komen in het wit gekleed naar school. En ook alle meesters en juffies zijn dan in het wit. En veel ouders overigens ook. Dan vieren we een bruiloft, bij de kleuters lopen heuse bruidspaartjes rond en iedereen heeft zelfgemaakte bloemen in het haar. Stiekem bekruipt me dan toch altijd een beetje een kriebelig gevoel. Ik weet niet het heeft er misschien mee te maken dat ik denk dat het lijkt alsof we een soort baghwan zijn, maar dan in het wit. Voor één dag. Dan. Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.
En als het mooi weer is hebben heel veel mensen witte kleren aan. Toch?!
Ach, zoete kindjes! Dansen rond de meiboom met gekleurde linten.
Elk jaar besef ik dat het wel bijzonder is en dat de kleintjes nog helemaal niet weten dat ze dat echt niet op alle scholen doen en dat die witte kleren aan het eind van de dag helemaal niet wit meer zijn vind ik ook niet erg. Ik vind het een fijn feest. En een mooi feest.
Maar waar ik het eigenlijk over wilde hebben is dat bij een beetje bruiloft natuurlijk ook een taart hoort. En dan niet zomaar een taart. Maar een echte feesttaart. Ik besloot om nog maar eens flink uit te pakken en met de kinderen samen een hele lekkere taart te maken. Roze en zoet!
Dat lukte wonderwel. De taart werd mede mogelijk gemaakt door Sam en Rozemarijn maar door de klas van Robin opgegeten. Oei!
Gauw maakte ik er nog één in het Pinksterweekend die we lekker thuis op konden eten. Samen met opa en oma. Maar niet meer met de gesuikerde rozenblaadjes. Want dat is wel heel feestig en heel lekker maar ook best bewerkelijk.
Dus als je eens uit wilt pakken en goed je taart of cake wilt versieren. Doe het dan gewoon.
Het maakt elke koek tot een groots gebak!

Zo maak je de rozenblaadjes:
Wentel ze door een losgeklopt eiwit, en dan door fijne kristalsuiker.
Laat ze uren drogen in de oven op een heel lage temperatuur.
Recept: Ik-ook gewoon: gesuikerde rozenblaadjes